Verhalen

van sponsors & granny's

'Ze zijn zo blij dat iemand ver weg om hen geeft'

Hoe is het om je granny te bezoeken? En wat betekent het Adopt a granny-programma voor de ouderen? Lees hieronder verhalen van sponsors en granny’s.

Rietje

‘Ik schrijf nagenoeg iedere maand een kaartje’, zegt Rietje Bakker, echtgenote van Andries Knevel. ‘Het staat in mijn agenda, ook daaraan merk ik hoe snel de tijd gaat.’ Sinds 2007 sponsort Rietje een aantal granny’s en gezinnen in Oost-Europa. Toen ze besloot om weer te gaan werken, overwoog ze om vrijwilligerswerk te doen, maar een ‘gewone’ baan bleek het beste bij haar te passen. In plaats van tijd als vrijwilliger te geven, koos ze ervoor om een deel van haar inkomen te geven.

‘Ik ben ervan overtuigd dat het geld via Dorcas op de juiste manier op de goede plek terechtkomt.’ Het concept van de granny’s sprak Rietje aan. ‘Mijn vader was net overleden en ik voelde me betrokken bij ouderen die in zulke moeilijke en eenzame situaties moeten leven. Die grote verschillen tussen hier en daar vragen om het ‘recht doen’ waar je in Micha 6 vers 8 over leest.’ Elke maand neemt Rietje weer de tijd om een briefje te schrijven. ‘Ik vraag naar dingen die ik op de foto’s heb gezien. Hoe het met de katten gaat of met de planten in de tuin, bijvoorbeeld. De dankbaarheid in de briefjes die ik terugkrijg is haast beschamend. Een van mijn ‘opa’s’ van wie de enige zoon overleed, schreef: ‘Wat fijn dat jij nu ons kleinkind bent’. Ze zijn zo blij dat iemand ver weg om hen geeft. Het is maar een relatief klein bedrag en het maakt zo’n ontzettend verschil. Wat je inkomen ook is, ik vind dat we sowieso moeten overwegen wat we kunnen delen. Daarom steun ik de granny’s.’

Stuur jouw verhaal

We zijn benieuwd naar jouw Adopt a granny-verhaal.

Het verhaal van Bernard

‘Het is belangrijk om gezond te leven.’ Aan het woord is de 106-jarige Babu Bernard uit Tanzania. Ondanks zijn hoge leeftijd is hij nog gezond en behoorlijk actief. Zijn geheim? ‘Hard werken. En mijn geloof in God.’

Het verhaal van Valentina

De tachtigjarige Valentina uit Rusland heeft er jarenlang alleen voor gestaan. Als weduwe moest ze alle zeilen bijzetten om genoeg geld te verdienen.

Bert en Willemien

Het begon met de Kilimanjaro. Samen met haar man Bert ging Willemien Reinds het avontuur aan. ‘We zochten sponsors voor de beklimming van de Kilimanjaro om geld voor Dorcas-projecten in Tanzania bij elkaar te krijgen’, vertelt Willemien Reinds. Ze sponsorden elk een granny, een opa voor hem en een oma voor haar.

In Tanzania ontmoetten ze de ‘opa’ van Bert. Yakobo is volgens de rapporten al 95 jaar oud. ‘Dat is bijna onwaarschijnlijk. Vooral omdat hij ook nog kampt met gezondheidsproblemen’, aldus Willemien. ‘Het was een aardige, verlegen man. Hij zat er wat schuchter bij, tussen al die uitbundig joelende oma’s.’ Willemien en Bert zijn enthousiast over het Adopt a granny-project. ‘Het is een goede manier om mensen te helpen. Wat je bijdraagt komt ook daadwerkelijk bij de mensen terecht. Dat komt ook doordat het door lokale mensen wordt uitgevoerd. Zij kennen de mensen en gaan bij ze op bezoek. Een druppel op de gloeiende plaat? Welnee, een druppel op de goede plaats! Een sponsor voor de granny’s kan het verschil maken tussen niet genoeg of net dat wat nodig is. Het verschil in één leven is spectaculair. En wat belangrijk is: dat er iemand is op deze aarde die weet van zijn of haar bestaan. Dat iemand voelt: ik mag er zijn.’

Lyudmila klaagt nooit

Lyudmila (83) maakt sinds de start van dit project in 2003 deel uit van het Adopt a granny-project in Vladikavkaz. Ze heeft een zachtmoedig en zorgzaam karakter en woont alleen, onder zeer eenvoudige omstandigheden. Ze heeft een kleine kamer zonder water, wc of gas. Ze heeft alleen elektriciteit en kookt het water, dat ze moet halen bij de buren, op een elektrisch fornuisje. Al haar vrienden zijn overleden. Nadat haar laatste vriendin overleden was, begon Lyudmila flessen, kleding, voedsel en allerlei ander afval te verzamelen. Ze verkoopt de lege flessen en krijgt daar wat geld voor.

Met zorg zoekt ze de kleding uit, die ze wast en draagt. Zo is Lyudmila ondanks haar armoede een kleurrijke verschijning. Ze is eenzaam, maar ze klaagt nooit. Soms luistert ze naar de christelijke omroep op een oud radiootje dat ze ooit vond. Ze leest het Nieuwe Testament, leeft de Tien geboden na en gaat naar de orthodoxe kerk, dicht bij haar huis.

Af en toe komt ze naar de North Ossetian Mission of Christian Compassion, de partnerorganisatie van Dorcas, voor een dienst. De maatschappelijk werkers van het Adopt a granny-project halen haar uit haar eenzaamheid. Ze is dankbaar voor de preken, het contact en de aandacht. ‘Ik ben blij dat ik af en toe deel kan uitmaken van een kerk dankzij de maatschappelijk werkers. Ik vind het fijn om met hen te praten.’ Dankzij Dorcas krijgt Lyudmila twee keer per jaar kleding, schoenen, verzorgingsproducten, dekens, linnengoed, huishoudelijke benodigdheden, en brandhout in de winter.

Jouw verhaal op deze pagina?

Deel je ervaring met Adopt a granny.
Stuur het hieronder in en plaatsen 'm graag op deze site.

  • Sleep bestanden hierheen of
    Toegestane bestandstypen: jpg, gif, png, pdf, txt, doc, docx.
    • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

    Wie zijn wij?

    Wij verlangen ernaar dat mensen en gemeenschappen tot hun recht komen en bloeien.
    Wij zien armoede, uitsluiting en crisis, en de mensonwaardige gevolgen daarvan.
    Daar leggen wij ons niet bij neer. Wij werken aan blijvende verandering in het leven van de allerarmsten.
    Zo volgen wij Jezus Christus na.